Nr 126/2004 - Z żałobnej karty

SPIS TREŚCI | WSTĘP | TEMAT MIESIĄCA | KRÓTKO | Z SENATU | AKTUALNOŚCI | RELACJE | Z PRAC SKN | Z WYDZIAŁÓW | PODSUMOWANIA | PUBLICYSTYKA | RECENZJE | Z ŻAŁOBNEJ KARTY

Początek

 MIESIĘCZNIK NR 126 LUTY 2004 
Z ŻAŁOBNEJ KARTY
Z ŻAŁOBNEJ KARTY

Prof. Krystyna STANGENBERG-OPOROWSKA
Doc. dr hab. Elżbieta MAŁYSA
Prof. Augustyn Marek URBAN
Mgr inż. Halina SZWEC


Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość, że 6 grudnia 2003 roku zmarła we Wrocławiu w wieku 88 lat

Profesor Krystyna STANGENBERG-OPOROWSKA

emerytowany profesor zwyczajny Akademii Rolniczej we Wrocławiu, współorganizatorka powołanej 1 sierpnia 1945 roku Katedry Limnologii i Rybactwa, wychowawca wielu pokoleń młodzieży akademickiej, odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Zasłużony Nauczyciel PRL.

Urodziła się w 1915 roku w Pilznie w woj. tarnowskim. Była absolwentką Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W Zakładzie Ichtiobiologii i Rybactwa uzyskała dyplom magistra inżyniera w marcu 1945 roku. Stopień doktora nauk rolniczych otrzymała w 1950 roku na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu na podstawie rozprawy „Skład chemiczny wód rzecznych Dolnego Śląska”. Habilitowała się także na Wydziale Rolniczym w czerwcu 1962 roku na podstawie rozprawy „Studia nad chemizmem wód stawów karpiowych w Miliczu”. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymała w 1971 roku, a profesora zwyczajnego w 1984 roku.

Była współorganizatorką powołanej 1 sierpnia 1945 roku Katedry Limnologii i Rybactwa. W latach 1963–1970 była kierownikiem działającego przy katedrze Zakładu Gospodarki Stawowej. Od roku 1973 do 1976 pełniła funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Biologicznych Podstaw Produkcji Zwierzęcej. Była współorganizatorką XVI Międzynarodowego Kongresu Limnologicznego w Polsce w roku 1965.

Dorobek prof. Oporowskiej w dziedzinie kształcenia kadry naukowej to promowanie dwóch doktorów i 25 magistrów. Wykonała wiele recenzji w przewodach habilitacyjnych i przewodach doktorskich oraz wniosków profesorskich. Opublikowała ponad 100 prac naukowych w wydawnictwach krajowych i zagranicznych . Na uwagę zasługuje opublikowana w języku niemieckim biografia literatury limnologicznej za lata 1953–1966.

Była specjalistką z zakresu rybactwa stawowego. Jako jedna z pierwszych zwróciła uwagę na zanieczyszczenia wód powodowane działalnością rolniczą. Zapoczątkowała badania nad rolą miedzi w środowisku stawowym. Jej badania dały podstawę do określenia dopuszczalnych stężeń miedzi w stawach karpiowych.

Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Zasłużony Nauczyciel PRL. Wyróżniona wieloma nagrodami rektora.

 


 

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość, że 11 grudnia 2003 roku zmarła w wieku 87 lat

Doc. dr hab. Elżbieta MAŁYSA

emerytowany pracownik Akademii Rolniczej we Wrocławiu, były wieloletni zastępca dyrektora Instytutu Chemii Rolnej, Gleboznawstwa i Mikrobiologii, a po reorganizacji uczelni – kierownik Katedry Chemii Rolniczej. Znany specjalista z zakresu chemii rolnej – prowadzone przez Nią prace w znacznym stopniu przyczyniły się do ustalenia asortymentu produkowanych nawozów. Odznaczona m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami.

Urodziła się w 1916 roku w Krakowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej oraz gimnazjum rozpoczęła studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończyła w 1946 roku, uzyskując tytuł magistra inżyniera rolnictwa. Stopień doktora nauk rolniczych otrzymała w 1952 roku na Wydziale Rolniczym wrocławskiej WSR na podstawie rozprawy „Wpływ nawożenia – a w szczególności fosforowego i borowego na plon i skład chemiczny soi”, a habilitację uzyskała na tym samym wydziale na podstawie rozprawy „Zagadnienie skażeń promieniotwórczych gleb i badania nad skażeniem strontem 90 gleb uprawnych Dolnego Śląska”.

Pracę w Katedrze Chemii Rolniczej rozpoczęła w 1946 roku. Należała do grona pracowników, którzy organizowali w pierwszych miesiącach po wyzwoleniu zajęcia dydaktyczne na Wydziale Rolnym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu i brali aktywny udział w odbudowie oraz uruchamianiu pracowni i laboratoriów. Walny był również jej udział w odbudowie hali wegetacyjnej katedry, a także Wojewódzkiej Stacji Chemiczno-Rolniczej we Wrocławiu.

W czasie swojej 40-letniej pracy na uczelni wniosła znaczący wkład w rozwój naukowy dyscypliny chemii rolniczej. W początkowym okresie swojej pracy zajęła się oceną wartości nawozowej wody amoniakalnej, mocznika, nitrofosfatu, precypitatu i tomasyny granulowanej, tuf filipowieckich oraz rogolitu i laktelitu. Jej osiągnięcia w tej dziedzinie przyczyniły się do ustalenia asortymentu produkowanych nawozów.

Doświadczenie zdobyte w trakcie stażu naukowego w Moskiewskiej Akademii Timiriazewa (1960 rok) pozwoliło jej na uruchomienie pierwszej na WSR pracowni izotopowej i rozpoczęcie prac nad zastosowaniem tej techniki w badaniach chemiczno-rolniczych. Kolejnym kierunkiem badań były zanieczyszczenia gleb uprawnych przez metale ciężkie i żywienie w tych warunkach roślin. Prowadziła też badania nad oceną wartości nawozowej gnojowicy z przemysłowych ferm bydlęcych i wpływem tego nawozu na wartość produkcyjną gleb uprawnych.

W latach 1970–1976 była zastępcą dyrektora Instytutu Chemii Rolniczej, Gleboznawstwa i Mikrobiologii, a po reorganizacji Uczelni kierownik Katedry Chemii Rolniczej (1976–1986).

Była promotorem dwóch prac doktorskich i 27 prac magisterskich oraz recenzentem 11 prac doktorskich. Jest autorką lub współautorką 32 oryginalnych prac twórczych oraz ponad 30 prac naukowo-popularnych. Przez wiele lat prowadziła szkolenia i dokształcanie kadry rolników praktyków zarówno w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, Spółdzielniach Produkcyjnych, jak również rolników indywidualnych.

Była wyróżniona odznakami: „Za zasługi w rozwoju Województwa Zielonogórskiego”, „Za zasługi dla Województwa Legnickiego”, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia” oraz „Odznaką Budowniczego Wrocławia”.

Otrzymała dwie nagrody ministra oraz 15 nagród rektora. Odznaczona Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 


 

Z wielkim żalem przyjęliśmy wiadomość, że w dniu 5 grudnia 2003 roku zmarł w wieku 91 lat

Profesor Augustyn Marek URBAN

emerytowany profesor zwyczajny wrocławskiej Akademii Rolniczej, doktor honoris causa Uniwersytetu Rolnego w Debreczynie i Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie, prodziekan i dziekan Wydziału Melioracji Wodnych, pionier Dolnego Śląska, odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Polonią Restituta oraz innymi odznaczeniami.

Urodził się 31 grudnia 1912 roku, w Bychawie, w województwie lubelskim. Szkołę podstawową oraz Gimnazjum Humanistyczne ukończył w Lublinie. W 1935 roku rozpoczął studia wyższe na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie, które ukończył w 1939 roku. Dyplom inżyniera rolnika i magistra nauk agrotechnicznych otrzymał w 1952 roku.

Od roku 1951 był pracownikiem Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Stopień doktora nauk rolniczych i leśnych uzyskał w 1960 roku na Wydziale Rolniczym WSR w Krakowie na podstawie rozprawy „Podstawy poradnictwa rolniczego”, natomiast stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych – na Wydziale Rolniczym WSR we Wrocławiu w roku 1962 – na podstawie rozprawy „Metoda modelowania i jej zastosowanie do porównywania gospodarstw dla celów poradnictwa rolniczego”. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1967 roku, a profesora zwyczajnego w 1975 roku. W roku 1981 uzyskał tytuł doktora honoris causa na Uniwersytecie Rolnym w Debreczynie na Węgrzech, a w roku 1988 na Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Odbył długoterminowe staże naukowe w Niemczech na Uniwersytecie w Bonn i Holandii na Uniwersytecie w Wageningen oraz staże krótkoterminowe (Węgry, Niemcy, Rosja i Australia). Na Wydziale Melioracji Wodnych zorganizował Katedrę Geodezyjnych Urządzeń Rolnych i w okresie 1962–1983 był jej kierownikiem, w kadencji 1962–1965 – prodziekanem, a w latach 1965–1969 – dziekanem.

W latach 1944–1950 był pełnomocnikiem rządu ds. akcji siewnej na województwo rzeszowskie, prezesem Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego, pełnomocnikiem rządu ds. akcji siewnej i żniwnej, komisarzem Wojewódzkiej Izby Rolniczej.

Był członkiem Kolegiów Redakcyjnych: Zagadnień Ekonomiki Rolnej; Roczników Nauk Rolniczych PAN, Nowego Rolnictwa, Rolnika Dolnośląskiego; członkiem Rad Naukowych przy: Ministrze Rolnictwa; Centralnym Zarządzie Państwowych Przedsiębiorstw Gospodarstw Rolnych; Instytucie Ekonomiki Rolnej.

Prof. Marek Urban był promotorem 13 doktoratów oraz 28 prac magisterskich. Był autorem 15 recenzji w przewodach habilitacyjnych oraz dziewięciu w przewodach doktorskich. Był autorem 155 publikacji naukowych, w tym dwóch podręczników i dwóch skryptów. Głównymi nurtami treści tych publikacji są: ekonomika i organizacja rolnictwa i gospodarstw rolnych, ekonomika ochrony środowiska naturalnego, polityka rolna, planowanie i urządzanie obszarów wiejskich.

Brał też udział w wielu międzynarodowych konferencjach, wykładał na uniwersytetach w Rostocku, Moskwie i Bonn.

Za swoje osiągnięcia w działalności naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej otrzymał liczne odznaczenia, wyróżnienia i nagrody: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Polonia Restituta, odznaki: Zasłużony Nauczyciel PRL, Zasłużony Pracownik Rolnictwa, Zasłużony dla Dolnego Śląska, Budowniczy Wrocławia, Za zasługi w rozwoju województw: wrocławskiego, zielonogórskiego i jeleniogórskiego. Wyróżniony czterokrotnie nagrodą Ministra Szkolnictwa Wyższego i sześciokrotnie nagrodą rektora AR. W 1975 roku otrzymał medal „Za zasługi dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu”, a w 2001 roku medal „Za zasługi dla Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji Akademii Rolniczej we Wrocławiu”.

Wśród Jego publikacji jest jedna szczególna. Ukazała się w1998 roku nakładem Żydowskiego Instytutu Historycznego w ramach serii „Wspomnienia, relacje, dzienniki”, a Ministerstwo Kultury i Sztuki wsparło jej wydanie swoją dotacją. Niewielkiej objętości książka zatytułowana „Polska... Polska...” jest wspomnieniem wyjątkowym. Czytelnik śledzi losy Autora, które do wybuchu II wojny światowej nie odbiegały od tych, jakie były udziałem tysięcy Żydów urodzonych i mieszkających w Polsce. Po wybuchu wojny los okazał się dla Niego łaskawy – udało Mu się przeżyć okupację niemiecką, uniknął też wywózki na Sybir i śmierci z rąk Sowietów. Przeżył, jak sam pisze, głównie dzięki pomocy Polaków. Z Polską się związał i tu czuł się na swoim miejscu, choć nigdy nie zapominał swojego żydowskiego pochodzenia. Swoje wspomnienia zadedykował wszystkim rasistom – tym żyjącym i nieżyjącym – wraz z przebaczeniem.

Pozostanie w naszej pamięci jako wybitny uczony, pionier Dolnego Śląska, któremu społeczność akademicka tak wiele zawdzięcza.

 


 

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 14 stycznia 2004 roku zmarła w wieku 60 lat

mgr inż. Halina SZWEC

emerytowany, wieloletni pracownik Biblioteki Głównej Akademii Rolniczej we Wrocławiu, były kierownik Oddziału Udostępniania Zbiorów.

 

 Ostatnie zmiany wykonał W.F. 

W górę

Powrót