Nr 109/2002 - Z żałobnej karty

SPIS TREŚCI | WSTĘP | TEMAT MIESIĄCA | KRÓTKO | Z SENATU | RELACJE | AKTUALNOŚCI | PODSUMOWANIA | PUBLICYSTYKA | SPORT | Z WYDZIAŁÓW | RECENZJE | Z ŻAŁOBNEJ KARTY

Początek

 MIESIĘCZNIK NR 109 LIPIEC 2002 
Z ŻAŁOBNEJ KARTY
Z ŻAŁOBNEJ KARTY

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 17 maja 2002 roku zmarł w wieku 90 lat

Profesor Bronisław GANCARZ

były kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, prodziekan i dziekan Wydziału Medycyny Weterynaryjnej, wychowawca wielu pokoleń lekarzy weterynarii, senior polskiej grupy internistów weterynaryjnych, członek wielu towarzystw naukowych, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

Prof. dr Bronisław Gancarz urodził się 1912 roku w Winnikach (obecnie dzielnica Lwowa). Po ukończeniu szkoły podstawowej, a następnie państwowego gimnazjum we Lwowie w latach 1933‑1934 odbył służbę wojskową w szkole podchorążych rezerwy. W latach 1934‑1939 studiował na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, gdzie 18 marca 1939 roku uzyskał absolutorium. 30 sierpnia 1939 roku został powołany do wojska.

Wzięty do niewoli, uciekł 29 września 1939 roku z Tarnopola i wrócił do Lwowa. Od września 1942 roku do marca 1943 pracował na stanowisku asystenta naukowego w Państwowej Weterynaryjnej Pracowni Rozpoznawczej w Krakowie (obecnie WZHW). Od 15 marca 1943 objął stanowisko asystenta Katedry Chorób Wewnętrznych Lwowskiego Weterynaryjnego Instytutu, gdzie pracował do 18 kwietnia 1946 roku. W międzyczasie był asystentem w Katedrze Biochemii u profesora Moraczewskiego.

W maju 1946 został zatrudniony, początkowo jako starszy asystent, a od 1947 jako adiunkt, w Katedrze Chorób Wewnętrznych Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Stopień doktora medycyny weterynaryjnej uzyskał w 1949 roku na podstawie pracy „Leptospiroza psów”.

Od 1949 roku prowadził wykłady z diagnostyki klinicznej chorób wewnętrznych. W 1951 roku, po śmierci kierownika katedry prof. Zygmunta Markowskiego, został mianowany zastępcą profesora i kierownikiem Katedry Chorób Wewnętrznych. Funkcję tę pełnił aż do przejścia na emeryturę, tj. do 1983 roku. W 1954 roku otrzymał nominację na stanowisko docenta, a w 1960 – na profesora nadzwyczajnego.

W latach 1953‑1956 prof. Bronisław Gancarz pełnił obowiązki prodziekana, a w okresie 1962‑1964 dziekana Wydziału Medycyny Weterynaryjnej.

W ramach wymiany naukowej przebywał w roku 1953 i 1955 na stażu w Katedrze Chorób Wewnętrznych Akademii Medycyny Weterynaryjnej w Budapeszcie, a następnie w roku 1958 odbył ośmiomiesięczny staż w Klinice Chorób Wewnętrznych Tierärztliche Hochschule w Wiedniu. Był promotorem 13 doktorów.

Dorobek naukowy profesora to ponad 100 pozycji ogłoszonych drukiem. Prof. Bronisław Gancarz jest autorem pięciu podręczników dla studentów medycyny weterynaryjnej. Wiele z nich doczekało się kilku wydań i było podstawowymi podręcznikami z zakresu chorób wewnętrznych zwierząt na wszystkich Wydziałach Medycyny Weterynaryjnej w Polsce.

Główne zainteresowania naukowe prof. Gancarza to schorzenia morzyskowe koni i choroby przemiany materii u bydła.

Prof. Bronisław Gancarz był odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Medalem 10-lecia PRL, Odznaką 15-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska, Medalem Zasłużony Nauczyciel oraz Medalem Zasłużony dla Wydziału Medycyny Weterynaryjnej.

Prof. Gancarz był niezmordowanym i pełnym entuzjazmu pedagogiem oraz wychowawcą bardzo wielu pokoleń lekarzy weterynarii.

Był człowiekiem niezwykle wymagającym. Ciągle powtarzał, że „nie byłby patriotą, gdyby wypuszczał niedouczonych studentów”.

Prof. Gancarz był wielkim patriotą, człowiekiem niezwykle wrażliwym na sprawy kraju, ale też zawodu i ludzi.

Odszedł znany i uznany autorytet, pracownik naukowy, senior polskiej grupy internistów weterynaryjnych. Odszedł człowiek legenda i historia nie tylko wrocławskiej weterynarii, ale także weterynarii polskiej. Był wielkim znawcą historii i kultury Polski i Europy czasów starożytnych jak i najnowszych. Wspaniale malował. Był miłośnikiem koni. Znał wiele języków, w tym grekę i łacinę. Odszedł Człowiek, po którym w naszej pamięci i sercach zostanie żal i trwała pamięć.

Żegnam Profesora : w imieniu Jego Magnificencji Rektora, Rady Wydziału Medycyny Weterynaryjnej AR oraz pracowników Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych.

Żegnam Go w imieniu własnym, jako uczeń i wychowanek, chyląc czoło, dziękując za wszystko: za opiekę i partnerską współpracę, za słowa nauki i krytyki, za przyjaźń i serdeczność.

Drogi nasz Profesorze i Przyjacielu, żegnamy Cię w bólu, dając obietnicę, że pozostaniesz zawsze w naszych myślach, czynach i wspomnieniach.

Żegnaj i śpij spokojnie.

Józef Nicpoń

 

 Ostatnie zmiany wykonał W.F. 

W górę

Powrót