Nr 93 - Z żałobnej karty


Z ŻAŁOBNEJ
Z ŻAŁOBNEJ
KARTY
KARTY

Profesor Józef DZIEŻYC
Profesor Władysław BUNIAK
Profesor Adam Szpindor


Profesor Józef DZIEŻYC
(1921–2000)

22 grudnia 2000 roku zmarł w wieku 79 lat prof. dr hab. Józef Dzieżyc, emerytowany profesor zwyczajny Akademii Rolniczej we Wrocławiu, doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Lublinie, założyciel i wieloletni kierownik Katedry Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska, prodziekan Wydziału Melioracji Wodnych, prorektor i rektor wrocławskiej AR. Odszedł od nas wybitny uczony i pedagog, człowiek wielkiego umysłu i dobroci, wychowawca wielu pokoleń młodzieży akademickiej.
 

Józef Dzieżyc urodził się 14 marca 1921 roku w Kazuliszkach w województwie nowogródzkim w rodzinie rolniczej. Do gimnazjum ogólnokształcącego, liceum pedagogicznego i następnie rosyjskiej szkoły średniej uczęszczał w stolicy swego rodzinnego powiatu Szczuczynie Nowogródzkim.

Podczas okupacji niemieckiej pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej rok w polskiej, a następnie w białoruskiej. Od 1942 roku w ZWZ– AK w obwodzie Szczuczyn Nowogródzki. Jako żołnierz 7 batalionu „Ponurego” 77 pułku piechoty AK uczestniczył m.in. w rozbrojeniu żandarmerii i policji w Wasiliszkach i Szczuczynie, w akcji „Burza” i „Ostra Brama”. Latem 1946 przyjechał do Wrocławia, gdzie studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki uzyskując w 1951 roku dyplom magistra inżyniera nauk agrotechnicznych w zakresie uprawy roli i roślin. Od 1951 roku pracował na stanowisku asystenta w Katedrze Ogólnej Uprawy Roli i Roślin Wydziału Rolniczego WSR, przechodząc we wrocławskiej uczelni rolniczej wszystkie szczeble kariery naukowej. Tytuł naukowy i stanowisko profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych nadany przez Radę Państwa otrzymał w 1964, a tytuł profesora zwyczajnego w 1973 roku. Prof. Józef Dzieżyc dążył do rozwoju zespołowych i interdyscyplinarnych badań naukowych – zarówno stosowanych jak i podstawowych. Zorganizował dwie stacje doświadczalne nawadniania roślin w Swojcu i Samotworze, gdzie od 1962 roku prowadzi się badania z zakresu technologii i efektywności nawadniania deszczownianego, sterowania nawadnianiem za pomocą różnych metod gospodarki wodnej roślin i gleby, współdziałania czynników przyrodniczych i antropogenicznych w kształtowaniu żyzności gleby i plonowania roślin.

Całość dorobku naukowego prof. Dzieżyca liczy ponad 250 prac, w tym 163 publikacje naukowe, 45 podręczników, książek i skryptów oraz 52 publikacje popularnonaukowe. Wyniki jego badań były referowane na licznych krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych oraz na 15 sympozjach organizowanych lub współorganizowanych przez Katedrę Rolniczych Podstaw Melioracji. Znaczące są także osiągnięcia prof. Dzieżyca w kształceniu kadry naukowej, pod jego opieką sześć osób pomyślnie zakończyło przewód doktorski, a siedem – habilitacyjny.

Prof. Dzieżyc ma wielkie zasługi na polu organizacyjnym, pełnił bowiem liczne funkcje kierownicze na uczelni i w środowisku naukowym. Był kierownikiem Katedry Rolniczego Użytkowania Terenów Zmeliorowanych na Wydziale Melioracji Wodnych, kierownikiem Ośrodka Postępu Technicznego w Rolnictwie, a następnie dyrektorem Instytutu Rolniczych Podstaw Melioracji, w latach 1962–1965 był prodziekanem Wydziału Melioracji Wodnych, potem do 1965 roku prorektorem ds. RZD, a w latach 1969–1972 prorektorem ds. nauki. W roku 1981 został wybrany na stanowisko rektora AR i funkcję tę pełnił do pierwszych dni stanu wojennego.

W ciągu 40-letniej pracy naukowej prof. Józef Dzieżyc brał aktywny udział w pracach wielu komitetów PAN oraz towarzystw i rad naukowych przy instytutach. Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne był wielokrotnie odznaczany i nagradzany: nagrodami rektora i ministra, a także odznaczeniami państwowymi, resortowymi i regionalnymi, w tym Odznaką Tysiąclecia, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za zasługi w walce z okupantem w szeregach AK wyróżniono go przyznanym w Londynie w 1948 roku Medalem Wojska i w 1990 – Krzyżem Armii Krajowej, a także Honorową Odznaką Żołnierza AK Okr. „Now” w 1984 roku.

 


Profesor Władysław BUNIAK
(1938–2001)

2 stycznia 2001 roku zmarł w wieku 62 lat prof. dr hab. Władysław Buniak, kierownik Zakładu Ekologii i Ochrony Środowiska w Katedrze Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska, ceniony, lubiany i szanowany wychowawca młodzieży akademickiej.
 

Władysław Buniak urodził się 5 listopada 1938 roku w Kozówce, w pow. Brzeżany, woj. tarnopolskie. Studia odbył w latach 1956–1961 na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, uzyskując tytuł magistra inżyniera rolnictwa w specjalności chemia rolna. Po ukończeniu studiów przez pięć lat pracował w przedsiębiorstwach produkcyjnych, pracę naukową rozpoczął w roku 1966 podejmując studia doktoranckie w Katedrze Chemii Rolniczej kierowanej przez prof. Kazimierza Boratyńskiego na Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu.

Stopień doktora nauk rolniczych nadała mu Rada Wydziału Rolniczego w 1974 roku, a stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych uzyskał w roku 1991 na Wydziale Melioracji i Inżynierii Środowiska. Od 1995 roku był profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Rolniczych Podstaw Kształtowania Środowiska, gdzie pracował od 1971 roku, a od września 1997 roku pełnił funkcję kierownika Zakładu Ekologii i Ochrony Środowiska. Tytuł profesora otrzymał w roku 1998. Odbył długoterminowe staże naukowe na uniwersytetach w Halle i w Leningradzie oraz krótkoterminowe w Niemczech, Holandii, na Węgrzech i w Czechosłowacji. Jego główne zainteresowania naukowe dotyczyły problemów wpływu nawadniania na dynamikę przemieszczania składników pokarmowych w glebie, wpływu nawożenia i nawadniania na wykorzystanie składników z nawozów na wielkość i jakość plonu roślin oraz gospodarki odpadami komunalnymi, w tym szczególnie oddziaływania wysypiska na środowisko.

Dorobek naukowy prof. Władysława Buniaka obejmował łącznie 133 pozycje, z czego 66 to oryginalne prace twórcze, w tym 15 w obcych językach. Był ponadto autorem rozdziałów do trzech monografii i trzech skryptów do ćwiczeń z chemii dla studentów.

Prof. Władysław Buniak prowadził zajęcia dydaktyczne na czterech kierunkach studiów z przedmiotów: ochrona środowiska i gospodarka odpadami. Był promotorem dwóch prac doktorskich, opiekunem 21 prac magisterskich, z których pięć zostało wyróżnionych w Ogólnopolskim Konkursie Fundacji „Czysta Woda”. Wykonał ponadto 16 recenzji dyplomowych prac inżynierskich i magisterskich. Wielokrotnie pełnił funkcje opiekuna studenckich praktyk zagranicznych. Prowadził zajęcia w ramach Studium Podyplomowego „Woda i Środowisko”. Był współorganizatorem krajowych sympozjów naukowych oraz licznych seminariów ekologicznych, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Zakładowej ZNP (1989–1990), był prezesem Koła Polskiego Klubu Ekologicznego przy wrocławskiej Akademii Rolniczej (1993–1999), uczestniczył ponadto w pracach komisji uczelnianych i wydziałowych, był członkiem PTG, PTNA, PKE i SITR. Miał uprawnienia rzeczoznawcy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie ochrony powierzchni ziemi.

Za działalność naukowo-dydaktyczną oraz organizacyjno-społeczną był dwukrotnie wyróżniony nagrodami ministra, wielokrotnie nagrodami rektora, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Srebrną Odznaką SITR, Odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” oraz Medalem Pamiątkowym Wyższej Szkoły Oficerskiej we Wrocławiu.

 


Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 19 stycznia 2001 roku zmarł

Profesor Adam Szpindor

emerytowany profesor Akademii Rolniczej we Wrocławiu, prodziekan i dziekan Wydziału Melioracji Wodnych, współorganizator i wieloletni dyrektor Instytutu Budownictwa Rolniczego, kierownik Zakładu Techniki Sanitarnej Wsi. Odszedł wybitny uczony i organizator nauki, utalentowany inżynier, lubiany i szanowany nauczyciel oraz wychowawca wielu pokoleń młodzieży akademickiej, wyróżniony odznaczeniami państwowymi, resortowymi i branżowymi.


Powrót